تو این روزایی که همش خبر مرگ میشنوم ی خبر ناراحت کننده دیگه هم بهش اضافه شد . خبر سکته قلبی خواننده ای که تو روزگار کودکیم باهاش آشنا شدم ... این روزا اصلا نمیتونم بنویسم ... فقط اینکه

روحت شاد صدای محبوب من

خبر در سایت یاهو ...

خبر در سایت ام اس ان

 گفتار «تلاش ناموفق برای برگزاری هزارهء شاهنامه» رسید . از توجه و دقت شما سپاسگزارم . اینکه آقای محمدجعفر یاحقی گفته است به هیچ وجه با هیچ تاریخی سال 2010 را نمی توان به عنوان هزارمین سال سرایش شاهنامه دانست ناآگاهی او را از حقیقت شاهنامه و از تاریخ ایران نشان می دهد . ایشان یک بار دیگر از پیشگاه فردوسی با خوارداشت یاد کرده و او را روستایی زاده ای نامیده است که برای نزدیک شدن به محمود سبکتکین شاهنامه را به پشتیبانی وی فراهم کرده است شاهنامه بر بنیاد گفتار فردوسی در سال 400 هجری به پایان رسید بر این بنیاد سال 370 سال آغاز کار سرایش شاهنامه بشمار می رود و چنانکه گردیزی تاریخنویسی که در دربار غزنویان می زیست در تاریخ خود روشن کرده است که محمود در ذیقعده 389 به فرمانروایی خراسان می رسد و بر این بنیاد شاهنامه نوزده سال پیش از فرمانروایی او آغاز شده است، به هیچ روی نشاید چنین بیاندیشیم که محمود ناایرانی دشمن فرهنگ ایران مشوق فردوسی در کار سرایش شاهنامه بوده باشد .

من همه این مسائل را در پیشگفتار بر ویرایش شاهنامه که همزمان با روز بزرگداشت فردوسی در دانشگاه صنعتی شریف رونمایی شد و از امروز میان خواهندگان عرضه می شود به خوبی شرح داده ام . در حالی که فردوسی خود از یاور و پشتیبان خود امیر منصور فرزند پهلوان ابومنصور محمد بن عبدالرزاق در پیشگفتار شاهنامه یاد می کند چگونه شاید پذیرفتن که آنکس که امیر منصور را در زندان گردیز کشت همان کس نوزده سال پیش از آن (که محمود کودکی یازده ساله بود) پشتیبان و مشوق فردوسی در این کار بوده باشد !  بزرگترین سند راستی این گفتار تاریخ بیهقی است که بزرگترین تاریخ روزشمار جهان بشمار می رود و در آن بخشی هست که مداحان محمود را نام برده و از هر یک از آنها قصیده ای در مدح محمود آورده است در این کتاب بزرگ نامی از فردوسی در میان نیست و پیدا است که پس از مرگ فردوسی و مرگ محمود و مسعود سومین فرمانروای غزنوی «مودود» گروهی شاعر مزدور را گرد آورد تا با استفاده از فراموشی مردم و گردش نسل برای آنانکه در زمان فردوسی کودک بوده اند ابیات شاهنامه را باز کرده و در میان آنها مدح محمود ناستوده را گنجانده اند وگرنه فردوسی در آغاز شاهنامه برای محمود که کشنده امیرمنصور است ستم آرزو می کند و در پایان شاهنامه او را بنده بی هنر و بی نژاد و بزرگی می خواند که در آن سال (400 هجری) فرمانروای خراسان بوده است :

بر این، سالیان؛ چارصد بگذرد / کزین دوده (ایرانیان) کس تخت را، نسپرد

شود بندهء بی هنر شهریار / نژاد و بزرگی نیاید بکار

بی گمان اگر چهارصد هجری را در یازده روز (کمبود سال قمری از خورشیدی) ضرب کنیم با یک شمار ساده چنین می شود :

 400 * 11 = 4400

 4400 / 365 = 12 سال

اگر 12 را از 400 کم کنیم سال 388 بدست می آید که امسال هزارمین سال را بر شاهنامه می گذراند این محاسبه را کودکان دبستان نیز می دانند بگذار که محمدجعفر یاحقی مدیر فرهنگسرای فردوسی آن را درنیابد .

بخش دوم گفتار من آن است که چون شارلمانی کشور فرانسه را در هزار سال پیش تشکیل داد در سرتاسر خاک فرانسه سه نفر بیشتر باسواد نبودند و هزار سال پیش ما آئینهء تمام نمای فرهنگ و هنر و خرد و جهانداری و زندگی نیاکانمان را با خامهء فردوسی به جهانیان پیشکش کرده ایم و اکنون نباید منتظر عنایت (!) و نگرش فرانسویان به شاهنامه باشیم اگر آنان چنین کنند خود را بزرگ کرده اند و اگر نکنند بگمان من همین بس است که ایرانیان چنین رویداد فرخنده و بزرگ فرهنگ جهان را پاس بدارند گرامی بدارند و شاهنامه را بخوانند و در جشن های خویش از این خورشید تابان فرهنگ جهان را بزرگ خوانند و خویش را به جهانبینی شگفت نیاکان بیارایند و با شاهنامه راه آینده زندگی خود را درخشان کنند . آنچه که خویشکاری (وظیفه) من بود انجام گرفت و شاهنامه را پس از سی سال کوشش ویراستم و شاهنامهء ویراسته شده خواندن و درک پند و خرد و رویدادهای زندگی نیاکان را برای جوانان آینده آسان می کند . شاد باشید

دیر زیوید

به کامه زیوید

با یاد نیاکان و فردوسی زندگی شما به شادی بگذرد

بنیاد نیشابور - فریدون جنیدی

شنبه شب (26 اردیبهشت) ، 11 شب به بعد

در برنامه ی دو قدم مانده به صبح،‌ شبكه ی چهار سیما

دكتر فریدون جنیدی حضور خواهند داشت و پیرامون شاهنامه سخن خواهند گفت.

دل آدمی بنده آرزوست . سرشت ها یکسان نیست . هر کس خوبی دارد و جویا و خواهان چیزی است .

بزرگمهر بختگان

ایدون باد

خردمند هرگز غم آنچه را از دستش رفته نمی خورد ، حتی اگر عزیزترین کسش مرد و وی را به خاک سپرد ، شکسته غم و درد نمی گردد ، دیگر آنکه مرد خردور از نادیدنی ها چنان دل می کند که باد از بید می گذرد .

بزرگمهر بختگان

دکترفریدون جنیدی : روز ولنتاین یا روز عشق و دوستی و تاریخی که برای آن مترتب شده است این روزها به موضوع بحث بسیاری از صاحبنظران و تحلیلگران مسائل ایران باستان از یک طرف و جامعه شناسان از طرف دیگر تبدیل شده است.دکتر فریدون جنیدی ایران شناس و مدرس دانشگاه در این باره دیدگاه خاص خود را دارد و معتقد است ولنتاین اقتباس غرب از ایران است. جنیدی از جشن های اصیل ایرانی سخن می گوید و اینکه اساساً آنچه امروز به عنوان تاریخچه ولنتاین در اذهان ما جا گرفته، بی پایه و اساس است:
«درگاهشمار اروپایی چهار ماه داریم به نام های سپتامبر، اکتبر، نوامبر و دسامبر که ماه های هفتم، هشتم، نهم و دهم هستند و می بینیم مطابق ماه های مهر، آبان، آذر و دی هستند که این موضوع نشان می دهد بیشتر گاهشمار غرب از کیش مهر وام گرفته می شود چنانچه سال آنها از نوروز آغاز می شد اما بعد از آنکه آنها به کیش مسیحی درآمدند دو ماه، ماه خود را عقب کشیدند و سال جدید آنها از دی آغاز می شود که شب زایش مهر است و شب چله ایرانی یا البته این تنها تاریخی نیست که آنها از ایران باستان وام گرفته اند بلکه می بینیم که این موضوع در تاریخ سازی آنها در ولنتاین نیز دیده می شود که چند روز پیش از سپتامبر، جشن عشاق را به پا کرده اند. کلاً جشن روز ولنتاین برگرفته از جشن سپندارمزدان ایران است و اساساً مبدایی ایرانی دارد.
شما به تاریخچه کشورهایی که ادعای پیشتاز بودن برگزاری این جشن را می کنند، نگاه کنید؛ انگلیس را که 800 سال پیش دزدان دریایی آن را کشف کردند و فرانسه که تاریخی حدود 1000 ساله دارد. قدیمی ترین این کشورها یونان است که حداکثر 2800 سال تاریخ دارد در حالی که مشابه این جشن 5000 سال پیش در ایران برگزار می شده است. این روز در ایران باستان روز بزرگداشت زن و زمین که هر دو در واقع به گسترش جهان و زندگی یاری می رسانده اند، بوده است. ایرانیان در واقع همواره بر این عقیده بوده اند که زن را به سبب گستردن خانواده ستایش بایست کرد.
درخصوص تاریخ سازی غربی ها هم بر این اعتقادم که آنها این جشن کاملاً ایرانی را با یک داستان سازی خیالی تغییر شکل دادند و به نام خود ثبت کردند؛ آخر کدام خرد می پذیرد که در آن سال ها و زندان های مخوف آن دوران، چنین داستانی به وقوع پیوسته باشد؟

پایگاه اینترنتی بنیاد نیشابور

۱. خشم آوردن بر بی گناه

۲. بخشش به ناسزاوار

۳. ناسپاسی به یزدان

۴. پراکندن راز

۵. دست زدن به کار ناسودمند

۶. اعتماد به مردمان نا استوار

۷. لجاج و ستیهندگی در درغگویی

بزرگمهر بختگان

بزرگمهر بختگان